AFC-LOGO-OK-1-small 

KAMPIOENSJAAR AFC'34 JO17-1

zaterdag, 11 mei 2019,

Het Kampioensjaar 2018-2019 in vogelvlucht.

Vijf jaar geleden kwamen we met mijn zoon  bij AFC’34 om daar op divisie niveau te spelen. En eindelijk lijkt het erop dat we na vijf jaar bovenin te hebben meegedraaid, de kampioenschaal in de lucht kunnen gaan houden.
Onze zoon kwam bij AFC’34 in de D2 (JO13). Overgehaald door een vriend die daar een jaar eerder ook was gaan voetballen zagen we dat bij AFC’34 het voetbal op een hoog niveau gespeeld werd. Trainingen in deze jaren onder leiding van Dennis Zwagerman, Bram Beers, Matthias Pepping, Mike Langedijk en nu in het laatste jaar  onder Thomas Bart. Vele jaren deden we bovenin het rijtje mee, maar kampioen werden we nooit. Het eerste jaar was er dan wel het beruchte VTT toernooi, waar we kampioen werden, maar dat is nog steeds geen kampioen in competitieverband waar het team elk jaar voor strijdt.
Destijds schreef ik meerder malen over de mooie resultaten en het leuke voetbal wat er werd gespeeld. Er kwam zelfs een boek uit met foto’s en verslagen, die dat eerste jaar bij AFC’34 tot een memorabel jaar maakte.

De groep, die wij als ouders  de afgelopen vijf hebben mogen aanschouwen was wel aan  wisselingen onderhevig, maar ik kon toch zeven spelers bedenken, die ik vijf jaar heb zien spelen. Destijds kleine jochies, die nu als mannen het veld op stappen. Spelers stopten noodgedwongen of de zin was er niet meer maar ook nieuwe spelers kwamen elk jaar weer door de poorten binnen. Drie keer trainen in de week is best wel zwaar en dan moet de liefde voor het spelletje groot zijn. Ik heb het al die jaren mooi gevonden om de ontwikkelingen van al deze spelers te zien.

Nu na vijf jaar moet het gaan gebeuren. Een mooie groep talentvolle jongens waar de leiding van AFC’34 een trainer voor had gekozen die tactisch en vol overgave trainen geeft. Vorig jaar had ik al een paar trainingen van deze trainer  gezien en was blij verrast dat de AFC leiding hem dit jaar voor de groep van onder 17-1 wilde zetten,.

Zelf vind ik het spelletje ontzettend leuk en ga eigenlijk altijd kijken. Ik weet dat mijn dochters het ook altijd nog leuk vinden als we naar de handbal komen kijken en ook mijn zoon vindt het niet erg als zijn ouders er zijn. Reden dan ook om dit jaar eens te evalueren.

We begonnen dit jaar met een bekerwedstrijd tegen KFC. Grote mannen met een bewegelijk middenveld. Wij stonden echter verdedigend goed en met een effectieve voorhoede konden we bijna de winst mee naar huis nemen ware het niet dat een van onze verdedigers met rood het veld moest verlaten. De 1-1 eindstand was uiteindelijk het beste wat we konden bereiken.
De tweede bekerwedstrijd was tegen en bij  Hollandia. De vereniging waar onze spits van het jaar ervoor naar toe was gegaan. Spelen deed hij echter niet vanwege een vervelende blessure (kruisband). Wij wisten de wedstrijd met 2-5 te winnen en ik moet zeggen dat we veel beter waren en de uitslag hoger had kunnen zijn, wat ik van tevoren niet had verwacht.

De 1e competitie wedstrijd was tegen DOVO, een grote vereniging waar we met slecht weer al heel snel op een ruime voorsprong kwamen, iets wat ons verraste omdat de keeper zo groot en breed was toen hij het veld op kwam. Je vroeg je af waar hij zijn auto had geparkeerd.  Gelukkig waren zijn keeperstalenten een stuk minder. Iets geschrokken van deze fanatiek start kwam de tegenstander nog wel iets terug en werd het even spannend, maar de 6-2 overwinning werd hier toch ruimschoots gehaald.
Daarna stonde 2e wedstrijd thuis tegen Zeeburgia op het programma. Een fysiek sterk team met snel aanvallend voetbal waar we als Noord-Hollandse jochies best nog wel eens moeite mee hebben. Toch wisten we na een 2-2 ruststand in de tweede helft uit te lopen naar een 4-2 overwinning. Nu bijna aan het einde van het seizoen staat Zeeburgia niet op de plek waar ik ze had verwacht.
iets overmoedig kwamen we de 3e wedstrijd, waar we ook thuis mochten acteren, tegen Vriendenschaar in het veld. Een wedstrijd die we eigenlijk moesten winnen omdat we veel beter waren werd afgesloten in een 2-1 nederlaag , door een misverstand in de verdediging.
Wedstrijd 4 was in het mooie Volendam. De voorbereiding op deze wedstrijd van een van onze spelers zullen we nooit meer vergeten. Een intrapveldje met een hele mooie groene laag had niet het dragende vermogen als het bekende kunstgras. Kroos op het water, wat hij zag als een mooie grasmat, bezorgde hem de natte voeten die hij niet had verwacht. Gelukkig hebben we altijd wat reservekleren bij ons  en kon hij toch, wel met natte schoenen aan de wedstrijd beginnen. Een wedstrijd die een beetje werd verpest door de kunsten van een Volendamse  vlagger, die het regelmatig niet eens was met de scheidsrechter, had veel invloed op het spel, spelers en toeschouwers. Gelukkig kon hij niets in de stand veranderen en gingen we met een 5-2 overwinning naar huis.
Tijdens deze wedstrijd raakte mijn zoon geblesseerd aan zijn teen, die hem bijna twee wedstrijden aan de kant hielden, maar ook ander spelers kregen blessures dit jaar. Soms langdurig, maar ook soms kort. Het was een jaar van improviseren van de coach, De opstellingen maakte misschien niet iedereen gelukkig maar leverde wel mooie resultaten .

Na deze wedstrijden stond er een bekerwedstrijd, de laatste uit de poule op het programma tegen Uitgeest. Een elftal uit de eerste klasse, waar we wel even van zouden winnen. Alles behalve was waar. We stonden snel met 2-0 achter. Door wilskracht wisten we het gelijk te trekken tot 2-2. Met een penalty konden we de voorsprong teweeg brengen. Alleen werd er gemist. De tegenstander deed het beter en scoorde door een toegekende penalty wel en kwam met 3-2 voor. We moesten blijven strijden en wat ik dit jaar meerdere malen heb gezien wisten de mannen toch nog op het laatste moment twee keer te scoren en was de 4-3 0verwinning een feit.
Wedstrijd 5 van de competitie was tegen het bekende IJsselmeervogels. Ik had hoge verwachtingen van deze tegenstander, maar ze vielen mij over de hele wedstrijd eigenlijk iets tegen. Lange ballen naar voren en hopen dat het daar wel goed zou komen. Verdedigend hebben we het vrij goed voor elkaar en zijn we koppend sterk, dus deze tactiek werkte niet goed. Met een terechte 3-0 winst gingen we van het veld.
De 6e wedstrijd mochten we naar de buren. Foresters in Heiloo was voor de vervoerders een mooie afstand om naar toe te rijden. Niet verzamelen bij AFC’34, maar rechtstreeks kwamen de spelers een voor een binnen druppelen. Foresters is voor ons een lastige tegenstander, veel spelers kennen elkaar van school en dat geeft toch een andere dimensie aan het spel. We hebben moeite met het spelen tegen dit soort tegenstanders. Verdedigend en snel omschakelen maakt ze gevaarlijk. Ondanks dat we moeite hebben met Foresters hebben we veel scorende spelers en gingen we met drie punten terug naar Alkmaar (3-1).
Wedstrijd 7 moest gespeeld worden tegen Jonathan. Een stugge ploeg, waar we veel moeite mee hadden. We kwamen hier wel met 1-0 voor en wisten het veld te verlaten met een winst van 2-0, maar echt terecht was het niet. Door het missen van opgelegde kansen van de tegenstander wisten wij de nul te handhaven, maar een gelijkspel had zeker tot de mogelijkheden behoord.
Tegen AFC Amsterdam, wedstrijd 8 wisten we ook met een overwinning af te sluiten. We kwamen met 0-2 achter, maar wisten dit toch in een 3-2 overwinning om te zetten. Ik begon er steeds meer in te geloven dat dit seizoen wel eens het jaar kon worden om voor het kampioenschap te gaan strijden, ook omdat concurrenten tegen elkaar, maar ook tegen lager geplaatste tegenstanders punten lieten liggen.
Wedstrijd 9 tegen Kampong is er ook een om niet te vergeten. Een hele grote vereniging waar Ronald en ik de eerste 10 minuten van de wedstrijd moesten missen om een bal uit een sloot te vissen. Een goede tegenstander die vele kansen wist te creëren, maar niet wist te scoren. Onze keeper wist met de gekste capriolen de ballen uit het doel te houden en kansen van een paar meter van de doellijn wist de tegenstander niet te benutten. Het gelijke spel was voor ons een overwinning.
Wedstrijd 10 was tegen asv de Dijk. Een vereniging langs een smal dijkje waar we de auto’s kwijt moesten zien te raken. De vereniging waar de zoon van  verzorger vandaan komt, waardoor we goed op de hoogte waren van de kwaliteiten van deze tegenstander. Een wedstrijd waar de twee teams heel sportief speelden, maar waar de scheidsrechter er echt een zooitje van probeerde te maken. Gelukkig  had de slechte invloed van de scheidsrechter  geen invloed op het spel van beide teams. Wij gingen uiteindelijk met 4-1 winst van het veld.

Wedstrijd 11 was de laatste competitiewedstrijd voor de winterstop. Het was tegen Roda 46, een tegenstander hoog op de ranglijst.  Wij speelden deze wedstrijd echt goed. Roda had eigenlijk geen schijn van kans. We wonnen deze wedstrijd met 2-0. Een tegenvaller was de gebroken pols van onze middenvelder. Ik heb nog nooit een speler zo wit van het veld zien komen. Veel pijn en toch op de bank blijven zitten tot het einde van de wedstrijd was misschien niet slim maar geeft wel de teamgeest weer waar we op dat moment in verkeerde.

Resultaat van de eerste helft van de competitie was dat we met 5 punten voorsprong de winterstop in gingen. Een mooi resultaat en stilletjes begonnen we te denken aan een mooi seizoen , waar we hoog konden gaan eindigen. Nog voor de winterstop stond er een bekerwedstrijd op het programma, die tegen Hoofddorp. En alsof we dachten dat we Barcelona en onverslaanbaar waren werd dit een van de meest gruwelijke wedstrijden. Eindresultaat 7-2 nederlaag, 3 rode kaarten, een hoop gemekker en nog steeds denken dat het niet aan ons zelf lag.
Ik zeg wel eens tegen mijn zoon. Op het moment dat andere zaken dan voetbal de overhand krijgen is het voetbal zoek en delf je uiteindelijk altijd het onderspit. Na de wedstrijd zeuren mag maar niet tijdens de wedstrijd. Uit de beker gevaagd, laatste wedstrijd voor de winterstop, geen mooi moment om mee te nemen naar de tweede helft van de competitie waar je met vijf punten voorsprong mee gaat starten en wat bleek………………

Een trainingsweekend moest na deze deceptie gepland worden. Het werd Groningen, waar we met diverse ouders als begeleiding echt hebben genoten van de mannen. Niet alleen de voetbalwedstrijdjes, maar ook de nacht in Groningen, waar de trainer een mooi spel met opdrachten op het programma had staan. Alleen de inval van de ME in het hotel was een smetje op het weekend. Al was er niets vernield of beschadigd, maar waren we iets te luidruchtig voor de overige gasten. Ook de wedstrijd na deze nacht had geskipt mogen worden. Dat was in vergelijking met de wedstrijden van de dag ervoor een verschil van dag en nacht.

Op 9 februari stond de 12e wedstrijd op het programma.  DOVO was te tegenstander. We kwamen niet goed uit deze winterstop vandaan. Het leek alsof we het schaatsen hadden gemist in de winter, maar dat we deze ijzers nog wel onder onze schoenen hadden zitten. Het spel was slecht , maar gelukkig konden we met een gelijke stand (2-2) het veld verlaten. Zou de bekerwedstrijd nog in de hoofden rond dwalen?. De 7-2 nederlaag zou toch wel vergeten zijn na het weekendje Groningen? .

Wedstrijd 13 tegen Zeeburgia uit, welke tegen degradatie speelden, was er ook een om snel te vergeten. Met het missen van de gebroeders, die op de lange latten in de sneeuw stonden, moesten we op zondag aantreden. Ik snap soms niet waarom een tegenstander zo laag staat.  Het elftal vond ik in de eerste helft van de competitie goed en dat lieten ze ook deze wedstrijd zien . We speelden op zondag, een pluspuntje was er wel want je kon de auto met gemak kwijt. Ook het complex is mooi, maar al deze punten deden ons de wedstrijd niet winnen. Een verlies van 2-1 was het gevolg.
Wedstrijd 14 tegen Jonathan konden we de negatieve spiraal naar beneden nog niet omzetten naar boven. Met 3-1 verlies van het veld en de vijf punten voorsprong, die we voor de winterstop hadden veroverd waren in mist opgegaan en we stonden niet meer op de eerste plek. Ook concurrenten verloren punten, maar na drie wedstrijden op één punt achterstand komen met de concurrent Roda 46 had ik niet aan zien komen.

De trainer had dit ook in de gaten en gesprekken volgden. De trainingen werden fanatieker . De wedstrijd tegen AFC Amsterdam werd de ommekeer. De harde wind had veel invloed op het spel . We kwamen achter maar wisten in de tweede helft gelijk te maken. Lang zag het er naar uit dat we met een gelijkspel het veld af zouden gaan, maar gelukkig wist een van onze voorhoede spelers kort voor tijd met de wind in de rug de bal op het doel te schieten. En al weten we dat hij erg hard kan schieten, deze bal heeft de keeper alleen horen suizen. Met 2- 1 winst naar huis waren we echt heel blij. Na de slechte start weer winstpunten mee naar huis nemen is mooi.
Wij konden nog even blijven omdat onze plaatselijke club CSVBOL ook tegen AFC moest spelen, wat helaas voor hun in een nederlaag eindigde.

Er kwamen nu drie hele belangrijke wedstrijden aan die eigenlijk de beslissing in deze competitie zouden gaan betekenen. Kampong, de Dijk en Roda 46. Met AFC’34 vier teams die aanspraak op het kampioenschap konden gaan maken. De afstand met de andere verenigingen was te groot geworden.
De eerste wedstrijd van deze drieluik was tegen Kampong. Hier speelden we een topwedstrijd tegen. We moesten dan wel een van de belangrijke spelers missen vanwege een schorsing, maar iedereen inclusief de wissels waren geconcentreerd en Kampong werd met een 3-1 nederlaag naar huis gestuurd. De wedstrijd tegen asv de DIJK begon met de mededeling dat de geschorste speler tijdens een potje zaalvoetbal zijn enkelbanden had gescheurd. Geen speelminuten meer voor hem in de komende wedstrijden. Een vervelend probleem voor de trainer, al moet ik zeggen dat de omzettingen en invallers erg goed invielen en zo het gemis achterin konden opvangen. We stonden lang op een 1-0 achterstand, maar wisten toch in de tweede helft de gelijkmaker te maken. In mijn ogen had er nog meer in gezeten, maar blij met de 1-1 waren we in ieder geval. Ook het spel werd weer steeds beter en dat gaf hoop voor de nog komende wedstrijden. Nu kwam Roda’46 nog op bezoek. Een grote concurrent. We begonnen scherp aan de wedstrijd  maar het was Roda die de doelpunten maakte. We kwamen met 2-0 achter, maar wisten voor de rust nog wel de achterstand met een doelpunt te verkleinen. Na de rust had Roda niets meer te vertellen en liepen we eigenlijk over de tegenstander heen. Met een uiteindelijke 4-2 overwinning hadden we weer een concurrent verslagen. Ook hoorde we dat andere concurrenten punten aan het verspelen waren. ZOU het dan toch kunnen gebeuren.

Wedstrijd 19 was in Spakenburg tegen IJsselmeervogels. We speelden op het A-veld, dus in het stadion. Een mooie beleving voor de mannen. Dit hadden ze altijd als kind al gewild. Het aantal toeschouwers was nog niet massaal toegestroomd, maar spelen in een stadion is toch altijd mooi. Deze wedstrijd waren we wederom sterker dan IJsselmeervogels, wat de stand niet echt laat zien. Het werd uiteindelijk maar een kleine overwinning van 1-0, maar het was wel een overwinning, die dat weekend niet werd behaald door Kampong, Roda en de Dijk. Eigenlijk liepen we dit weekend op alle concurrenten van plek twee tot vier, drie punten uit.

Met nu zeven punten voorsprong op Roda ’46 en acht punten op Kampong, kunnen we in de 20ste wedstrijd tegen de Foresters kampioen worden.  Een lastige tegenstander die, omdat ze eigenlijk buren van ons zijn, niet willen verliezen. Je zag de gespannen smoeltjes het veld op komen en het begin van de wedstrijd was nog niet goed. Balverlies voorin, veel dribbelen met de bal en kleine foutjes achterin zorgde ervoor dat we wederom weer achter kwamen. Foresters deed het goed, maar ik en ook andere ouders hadden er geloof in dat het goed zou komen. Na een klein half uur konden we de stand gelijktrekken en gingen we met 1-1 de rust in. Na rust kwamen we veel sterker het veld in dan Foresters. Het aanvallende spel lieten ze achter zich en gingen meer verdedigen. Ook de tactische omzettingen van onze coach had het gewenste effect. Het duurde wel even en kansen waren er wel voor de tegenstander, al waren wij beter. Dit werd halverwege de tweede helft in en doelpunt uitgedrukt. Met 2-1 voor en nog een kleine twintig minuten te spelen werd het steeds spannender. Een overtreding van ons in het strafschopgebied had de stand weer gelijk kunnen trekken, al zag de scheidsrechter het anders. Doorspelen was zijn devies. Ik weet niet of dit de ommekeer was, maar de laatste 20 minuten waren we veel sterker en wisten de voorsprong uit te breiden naar 4-1. Het kampioenschap was binnen. Alle spelers, die nog niet gespeeld hadden kwamen nog in het veld. Ook geblesseerde, waar je eigenlijk geen risico’s mee wilt lopen konden nog enkele minuten maken en zo mee delen in het kampioenschap.
Ik heb dit jaar een team gezien wat bij tegenslag niet de kop in de wind gooide maar bleef voetballen tot het laatste fluitsignaal. Of dit komt omdat er een speler met Duits bloed in ons team speelt weet ik niet , maar niet opgeven komt niet in het woordenboek van AFC’34 JO17 voor. Ook werd duidelijk dat we veel verschillende scorende spelers hebben in de voorhoede, maar zeker ook in het middenveld en in de verdediging. Dit maakt het voor de tegenstander extra moeilijk omdat een enkele speler uitschakelen, zoals Messi bij Barcelona, niet van invloed is. Ook zijn vele spelers op diverse plekken inzetbaar. Een trainer die de kwaliteiten van de spelers weet en ze op plekken zet, waar ze ook renderen.

Tot slot wil ik jullie, spelers en technische staf en de vereniging AFC’34 feliciteren met dit bereikte resultaat.

Met dank aan Peter voor zijn input,

Gr. De verslaggever 2018-2019

Sportpark

Secretariaat

Volg ons ook op