AFC-LOGO-OK-1-small 

Zwarte schoenen, maar mét een geel randje

zondag, 05 oktober 2014,

 

Op de website van de KNVB kwamen we onderstaand artikel over oud-AFC-lid Shona Shukrula tegen. We wilden het u niet onthouden. We wensen Shona veel succes in haar verdere carrière als scheidsrechter. 

 

De webredactie

 

 

Ruim een uur voordat haar fluorescerende fluitje voor het eerst vandaag te horen zal zijn, komt Shona Shukrula met zelfverzekerde tred het sportpark opgelopen. Ze draagt een stijlvol rood T-shirt, een strakke zwarte broek en een paar hoge witte sneakertjes. In haar lange donkere krullen zit het soort bandje waarmee voetballers als Filippo Inzaghi en Sergio Ramos hun ooit zo wapperende manen in model hielden. In de bescheiden sporttas die over haar smalle schouder bungelt, zit een paar fonkelnieuwe voetbalschoenen.

 

De 23-jarige scheidsrechter groeide op tussen de mannen in Alkmaar. Alle drie haar broers voetbalden bij AFC ’34, en op haar vijftiende ging ze hen logischerwijs achterna. Ze trainde en speelde bij de meisjes, trainde daarnaast nog mee met de jongens. Ze wilde beter worden, zich optrekken aan het hogere niveau. Het kenmerkt haar grenzeloze ambitie.

 

'Fluiten op groot veld? dat kan jij!'

 

De toewijding aan de Alkmaarse Football Club werd groter en groter, en als bewijs van de liefde voor ‘haar cluppie’ begon Shukrula op zaterdagen voor dag en dauw de E’tjes en F’jes te fluiten. Ze vond het hartstikke leuk, maar toen iemand van de club opperde om een keer een wedstrijd van de D5 te leiden, aarzelde ze toch. ‘Dat is op een groot veld,’ bracht de toen zeventienjarige Shukrula tegen het voorstel in. ‘Ja maar dat kan jij,’ was het antwoord. ‘Dat weten we zeker.’ Het bleek precies het juiste zetje om de laatste twijfel weg te nemen.

 

Aangemoedigd door de buitenwacht schreef Shukrula zich daarna in voor de scheidsrechtersopleiding, en binnen de kortste keren ging er een seintje naar de talentenjagers van de KNVB. Er zit een meisje in Alkmaar! En wat voor een! Shukrula werd benaderd om voor de bond te gaan fluiten. ‘Ze schetsten de mogelijkheden,’ vertelt ze. ‘En dat sprak me heel erg aan.’

 

Als jonge scheidsrechter met de overduidelijke potentie om hogerop te komen, werd Shukrula opgenomen in het talententraject. Ze kreeg een coach toegewezen, werd rondom haar wedstrijden intensief begeleid en stopte – mede door blessureleed – met voetballen. ‘Mensen staken energie in mij en wilden me beter maken,’ zegt Shukrula, ‘terwijl ik als voetballer geblesseerd raakte. Dat vond ik niet loyaal.’ 

 

Shukrula doet en laat veel voor wat inmiddels haar passie is, en voelt daarbij de steun van haar familie en vrienden. Haar ouders gaan bijna elke wedstrijd met haar mee, en de hechte groep van hartsvriendinnen is apetrots op hun Shona. Als zij komen kijken, kan ze wel huilen van blijdschap. ‘En dat fluitje hè,’ zegt Shukrula. Ze doelt op het fluorescerende stukje plastic dat haar vanmiddag zal bijstaan in het leidinggeven. ‘Dat heb ik dus van m’n ouders. Het kost maar zeven euro hoor, maar ik wilde gewoon dat zij die voor me kochten. Want dan hebben ze die aan mij gegeven, snap je? En dan heb ik dat elke wedstrijd bij me. Dat is belangrijk voor me.’

 

'Eredivisie fluiten? dat zou grúwelijk zijn!'

 

Inmiddels fluit Shukrula in Groep 3 bij de mannen en op het hoogste niveau – de BeNe League – bij de vrouwen. ‘Als ik zou moeten kiezen?’ Ze twijfelt geen moment. ‘Bij de vrouwen is het fantastisch en ook daar kan ik nog enorm groeien, maar bij de mannen zou ik me voor mijn gevoel het meest kunnen ontwikkelen.’ Waar die ontwikkeling uiteindelijk toe zal leiden, weet Shukrula niet, maar één ding is zeker: ze zal nooit stoppen als ze het idee heeft dat ze nog hoger kan. ‘Natuurlijk wil ik in de Eredivisie fluiten.’ Haar ogen lichten op. ‘Dat zou grúwelijk zijn! Maar alles stap voor stap hè.’

 

Haar ambitie ligt dan misschien wel bij de mannen, toch is Shukrula niet one of the guys. En dat zal ze ook nooit worden. Een ‘meisje-meisje’ noemt ze zichzelf, en zo kijken de voetballers in eerste instantie ook naar haar. Wanneer ze het sportpark betreedt, straalt ze iets stoers uit, maar toch vooral ook vrouwelijkheid. Het verrast de mannen nog wel eens, zo’n klein meisje in een strakke broek of een jurkje, maar zodra de wedstrijd is begonnen, ligt hun focus – net als die van de arbiter – volledig op het voetbal.

 

Jarenlang floot Shukrula op twee knalgele schoenen. Ze trekt graag aan wat ze mooi vindt, maar na herhaaldelijk kritiek vanuit de bond is ze nu toch overgestapt op de gangbare saaie scheidsrechterskleur. Geel hoort niet, schreven de rapporteurs. Zwart is beter. De Alkmaarse wuifde het weg, want ze wenste niet beoordeeld te worden op haar schoeisel maar op haar fluitkwaliteiten. Nu, na vier jaar in het talententraject, beseft ze dat het geen tijd meer is voor grapjes. Aan het einde van het seizoen wil ze per se naar een hogere groep; niet promoveren is voor haar geen optie. Het is dit jaar do or die, zoals ze dat zelf noemt, en dus zal ze niets meer aan het toeval overlaten. ‘Daarom heb ik gisteren zwarte gehaald,’ zegt Shukrula. Ze glimlacht. ‘Maar wel met een geel randje.’

 

Menno Fernandes

 

Kort nadat Menno Fernandes is afgekeurd als voetballer, vindt er in Almere een tragisch incident plaats. Dat brengt hem op een idee: fluiten... en erover schrijven. Openhartig en vol zelfspot schrijft hij over zijn eerste seizoen als scheidsrechter bij de amateurs. Zijn columns in de NRC gaan vooral over zijn beleving en de zaken die hij wekelijks tegen komt op de velden. Hij neemt de lezers mee in zijn persoonlijke ontwikkeling als beginnend scheidsrechter en zijn liefde voor zijn zwarte shirts. Zijn columns worden enthousiast ontvangen vanwege zijn vlotte schrijfstijl en grote inlevingsvermogen en worden gebundeld in het boekje 'De Scheids'. 

 

In het kader van de Week van de Scheidsrechter heeft de KNVB Fernandes gevraagd zes scheidsrechters te portretteren. De portretten zijn geen beschrijving van de techniek van het fluiten of de vlagvoering van de assistent, maar geven een beeld van de beleving van de scheidsrechters. Een zestal portretten, van een jonge talentvolle scheidsrechter tot een assistent-scheidsrechter uit Team Kuipers.

 

 

Sportpark

Secretariaat

Volg ons ook op