AFC-LOGO-OK-1-small 

Tussen vintage, kitsch en kunstgras

zondag, 20 december 2015,

Met zonnebril op zag je de eerste zakken kruidnoten al in de schappen liggen. Leek nog zo ver weg. Tijd gaat snel. Na de lampionnetjes is de rode mantel al een paar weken het land uitgemijterd en struinen we de kerstmarkten en receptensites af.

De meeste huizen en tuinen zijn voorzien van lichtjes, glimmende attributen en opgetuigde bomen. Heb meters snoer met honderden LED lampen aan schuur bevestigd en de uitklapboom van de vliering getrokken. Een kunstboom inderdaad. Hou van praktisch en niet van jaren dennennaalden terugvinden tussen de plinten. 

Het is niet echt, maar dat zijn ook de lampjes al decennia niet meer. Geen kaarsen, emmer zand naast de boom, hogere premie voor brandverzekering. Wel zo praktisch. En nu met LED beter voor de stroomrekening en milieu. Met een kunstboom hoeft geen boom uit de grond getrokken te worden en naderhand afgedankt op de brandstapel.

Zo is mijn kunstkerstboom misschien wel een kitschboom, want ik heb mij niet gehouden aan de huidige Scandinavische optuigtrend, maar volgepleurd met alleen maar felgekleurde glitterballen en alle lichtsnoeren die ik kon vinden op mijn vliering. Niks ingetogen, hoppa lang leve tussen kitsch en kunst. Geen gekunstelde boom maar een gekitschte variant.

En toch. De geur van een echte boom is vele malen beter dan een dennennaalden-in-een-spuitbus. In een grote kring staan rondom die metershoge stapel, de spanning van de fik, de hitte op je gezicht voelen. Machtigmooi. Dingen veranderen, gebruiken veranderen, wij veranderen.

Hang naar mooie van vroeger. Was toen echt alles beter? Misschien, misschien niet. In ieder geval halen we diverse oude stoffige dingen van zolders en noemen het brocante of vintage. Vintage het nieuwe kitsch of kunst. Een moderne manier van recyclen en goed voor milieu. Het geeft een prettig weet-je-nog-gevoel. Krijg zelf wel de kriebels van die macramé-plantenhangers. Dit kan ook komen door het niet prettige weet-je-nog-gevoel in de derde klas met die vreselijke juf en verplichte handvaardigheidslessen.

We hebben nu internet, overdekte ijsbanen, gestroomlijnde sportkleding en kunstgras. Alles verandert. Vernieuwing of vintage? Het is fijn om met mijn nicht op Curaçao te appen en niet te hoeven wachten op haar reactie via luchtpost. Bekerwedstrijden sprint op natuurijs met schaatsers in wollen schaatspakken zal niet veel kijkers trekken en elk jaar afwachten of er wel ijs ligt. En toch hopen wij ieder jaar op dé tocht. Mijn slaapplek is al jaren gereserveerd in Stiens.

Er wordt geen hockeywedstrijd meer uitgevochten op echt gras. Ook bij het voetbal heeft ondertussen elke vereniging wel een kunstgrasveld. Het is praktisch. Trainingen gaan door. Geen afgelastingen na flinke hoosbuien. Het kunstgrasveld bij AFC’34 valt niet eens in de categorie brocante. Meer grof vuil categorie. Het wordt dan ook opgeknapt. Iets met een nieuwe toplaag. Al hoorde ik in de wandelgangen ‘Toplaag? Die is al jaren geleden verdwenen.’ Niet geheel verdwenen, want ik heb thuis nog wel een paar kilo zwarte korrels liggen na elke training. 

Volgend jaar gaat AFC’34 aan de slag met vernieuwing, nieuw of vintage, van het kunstgrasveld. En dat is mooi. Dan kan men in de toekomst na de winterstop gewoon weer ballen. De echte winter begint in Nederland namelijk pas na een winterstop. Hopelijk zullen er naast praktische kunstgrasvelden, toch altijd echte grasvelden blijven bestaan en hoef ik de geur van gras, modder niet te missen. En anders haal ik wel een gras-modder-in-een-spuitbus.

Luciënne van der Stouwe

Sportpark

Secretariaat

Volg ons ook op