AFC-LOGO-OK-1-small 

Objectiviteit of gepassioneerd?

zondag, 12 april 2015,

Voetbal is een sport, een sport waar wij onszelf vol overgave in gooien. Als speler, als trainer, als coach, als toeschouwer. Vol overgave, vol enthousiasme, vol gas, vol emotie. Vol passie. En aangezien AFC’34 is ontstaan uit vier RK voetbalverenigingen een link naar het passiespel. Het oratorium over het lijden van Jezus. Vorige week nog te zien op televisie met prachtige uitvoering van Jeroen van Koningsbrugge. Wit licht, gezongen vol passie.

Maar Pasen is voorbij en het voetbal is weer begonnen. Op naar objectiviteit. Zonder regels is passie niet in de hand te houden. In de exacte wetenschap, rechtspraak en journalistiek is objectiviteit noodzakelijk. Neutraal en onpartijdig.

De puurste objectiviteit is te vinden in de exacte wetenschap door neutraal waar te nemen. Een formule model, natuurwet, theorie te toetsen door een experiment. Zo gaat men na of wat er in theorie wordt verwacht, ook in de praktijk gebeurt. Klinisch zonder emotie. Zonder passie dus.

In de sport zijn regels en reglementen opgesteld. In 1848 werd in Cambridge voor het eerst een lijst algemene voetbalspelregels opgesteld. Duidelijk, zoals de wetenschap. Echter niet te toetsen door een experiment. Om die reden zijn er scheidsrechters in het spel gekomen, de rechters, die onpartijdig tussen de partijen staan.

Maar zijn scheidsrechters dan partijdig volgens de spelregels of volgens de opinie van de teams, de toeschouwers? Het antwoord laat ik in het midden. Of toch maar niet? Er wordt soms achteraf door scheidsrechter toegegeven dat een beslissing niet correct was. Is dat gerechtelijke dwaling of heeft de scheids het gewoon niet kunnen zien? En als een scheids het niet toegeeft, wordt beeld voor beeld herhaald in napraatprogramma’s om aan te tonen dan een beslissing fout was. Fout volgens de regels, waar uiteraard weer discussie op volgt tussen de experts, de kenners, de supporters. Je kunt er een hele zender met gemak 24/7 mee vullen.

In ons grote plaatselijke stadion volg ik de thuiswedstrijden van die andere Alkmaarse voetbalclub. Zit ongeveer bij de cornervlag, maar weet zeker dat in de 16 aan de andere kant het een schwalbe van de tegenstander was of dat ‘onze’ speler gewoon sliding op de bal maakte en niet op de man. Zeer objectief uiteraard. Alsof ik dit überhaupt met die afstand en een leesbril zou kunnen zien. Ik wil het gewoon zien. Wij zijn goed en zij zijn slecht. Met mijn 1,65 mt inderdaad een verborgen Calimero-complex. Na een vermeende foute beslissing van de scheids overleggen we intensief op ons rijtje in het stadion. Tot wij beslissen dat we benadeeld worden of om het bij Studio Sport in de herhaling te bekijken. Over beslissingen ten gunste van ons team uiteraard geen discussie. En in de rust eten we gemoedelijk speculaas of gevulde koeken en praten bij.

Bij de wedstrijden van ons recreatieve puberteam zitten en staan de ouders meestal rondom de dug-out. Tussen de wissels en achter de coaches, die meestal hinderlijk in het zicht staan. De 16 is met leesbril aan beide kanten prima te zien. We zien dat de spelers een goede of niet goede dag hebben, dat onze jongen onderuit geschoffeld wordt of een schouderduw krijgt.

Staan we 6-0 voor dan is het geen probleem, daar worden ze hard van en praten ondertussen bij over de bijbaantjes en de schoolcijfers, of klagen dat het wel erg koud is, de winterjas niet waterdicht, de voeten bevriezen en een binnensport eigenlijk beter voor ons zou zijn. Staan we achter dan vinden we dat de schouderduw echt een vrije trap op had moeten leveren, of dat de tackle toch echt op de man was en niet op de bal. En die tegenstander van 2.10 mt kan toch nooit in het team zitten, die heeft vast wel een rijbewijs. Wat een onredelijkheid, thuisfluiter, ze schoppen mijn kind gewoon onderuit.

Wij zijn zelf gekleurd, bevooroordeeld en willen ons gelijk, of het waar is of niet. We voelen ons benadeeld in het spel of de beslissingen. Waarom? Omdat we van het spelletje houden, omdat we van ons team houden, wijzelf spelen of onze kinderen. We zijn vol passie en zonder objectiviteit als het om ons eigen team gaat. We zijn de ware fanatieke supporters, de ouders. En in de rust drinken wij gemoedelijk koffie in de kantine.

Luciënne van der Stouwe

PS1. Het is altijd fijn om met ons puberteam 1e in de poule te staan.

PS2. De scheidsrechters doen prima werk en ik zou niet met ze willen ruilen.

PS3. Ik ben absoluut niet objectief als het om voetbal of kind gaat.

Sportpark

Secretariaat

Volg ons ook op