AFC-LOGO-OK-1-small 

AFC 013-2 nieuw BFC talenttoernooi

donderdag, 06 juli 2017,

(Sfeer) verslag BFC toernooi zaterdag 1 juli 2017

Wie bij BFC moet zijn en de laatste mogelijkheid vanaf de A1 Bussum inrijdt, wordt geïmponeerd door een omgeving waar wel eens een filmshot voor ‘Gooische vrouwen’ zal zijn opgenomen. Villa’s die het straatbeeld bepalen en auto’s met een prijskaartje waarvoor een ander een huis koopt. Op het terrein bij BFC is iedereen weer gelijk. Daar komt een ieder immers voor hetzelfde: zijn of haar kind en het team zien voetballen en in dit geval ook nog eens in een mooi deelnemersveld. Ook de nieuwe O11/1 -vandaag geleid door het duo Robin en Khalid- was present, zodat we bijna continu onze club in actie konden zien. En tja…. 8 tegen 8, dat dan weer wel, zodat Roidy maar liefst 6 man aan de kant had staan. Weer even de knop om na een seizoen lang 9 tegen 9 en zo nu en dan 11 tegen 11 te hebben gespeeld. Het leek ook vrij druk in het smallere veld, met afmetingen zoals die in het seizoen 2018 - 2019 op zaterdag standaard zullen zijn, én….. geen scheidsrechter! De spelers moeten het dus allemaal zelf onderling oplossen, laten we zeggen: zoals dat ook op het schoolplein gebeurt. 

De weergoden hadden het ’s ochtends niet goed met ons voor, alhoewel dat wel van te voren bekend was. Toch startte onze eerste partij tegen Hollandia droog. Koud was de wedstrijd gestart of de paraplu’s konden open geklapt worden. Onze boys walsten over Hollandia heen alsof ze er niet stonden. In een razend tempo werd er gecombineerd en de aanval opgezocht. Dit bleef niet zonder resultaat. Monique stond de thuisblijvers ‘real time’ te informeren en noteerde dat Daan de score opende, gevolgd door een trefzekere Boyd (3x) en Giandro (1x). 5-0 tegen de Hoornse topper, zou dit de opmaat zijn naar de volgende wedstrijden?

Het antwoord is: nee. De pot tegen Katwijk was een kwaaie. De boys uit het vissersdorp begonnen direct agressief en alert. Vaak nét even sneller en feller op de bal dan wij. Finn kon aan de bak. Toch liet Aloys vrij snel na het beginsignaal 1-0 op het scorebord zetten. Katwijk ging niet bij de pakken neerzitten en schuwde stevige halve of hele overtredingen niet om de bal te pakken te krijgen. Ook speelde Katwijk nog wel eens door als de bal duidelijk over de zijlijn ging, en dit alles onder het toezicht van een tweetal coaches die toch tot taak hadden ook zoiets als spelbegeleiding uit te oefenen. De man in het zwart -wat misten wij hem opeens- was immers bewust uit het veld gelaten. Voetbal is emotie, zo bleek maar weer toen Katwijk de gelijkmaker maakte en de coaches niet ingrepen bij overduidelijk onreglementaire acties van hun pupillen: enkele AFC’34 vaders die gebroederlijk in de dug-out schuilden deden een paar luide pogingen om de coaches van Katwijk op hun                            verantwoordelijkheid te wijzen, wat maar gedeeltelijk lukte. Ook de 2-1 in het voordeel van Katwijk kwam tot stand na een overtreding. Een goede ‘scheids’ blijkt in dit soort potten toch echt noodzakelijk!! En bij wie je moet klagen? Niet bij de scheids….

De eerste BVO diende zich aan, PEC Zwolle. Senna had rap de 1-0 op het scorebord laten noteren. De Zwollenaren waren duidelijk (meer) gewend aan het 8 tegen 8 spel en draaide rustig het van te voren gekozen systeem af.  De gelijkmaker was het gevolg. Dit bleef ook de eindstand. Maar toch…..net als bij Katwijk waren we vaak genoeg gevaarlijk voor het vijandelijk doel te vinden, maar waarom gaat dat ding er niet in!?

Na de pauze BVO nummer twee, FC Utrecht. Zij hadden beduidend minder reistijd dan de inwoners van Zwolle en hadden dus minder lang opgevouwen in de bus gezeten. 1-0 in een nog altijd regenachtig Bussum was de eindstand na 20 minuten ballen. Waren we kansloos? Zeker niet, maar dan moeten we het wél afmaken.

Het weer werd beter. Tijd om weer eens te winnen. Dat werd toegelaten door de thuisploeg BFC, al moet gezegd worden dat we tegen het tweede O12 team aantraden. Het kon Defante niets schelen, hij poeierde overtuigend de 1-0 tegen de touwen. Met deze eindstand kon de tussenstand worden opgemaakt. Het was inmiddels duidelijk dat Quick Boys, de jeugdvereniging van Dirk Kuyt, ons zou treffen in de troostfinale. Gedreven door de wil om toch nog zo hoog mogelijk te eindigen pakte Aloys de 1-0 mee, al werd die snel beantwoord door ‘die andere’ club uit Katwijk. De tegenstoot (2x) diende zich aan. Een ongelukkige bal tegen een Quick Boys been verdween in het vijandelijke doel, al mochten we niet lang van het gelijkspel genieten, want nummer drie werd binnengeknald door de Katwijkers. Giandro vond dit duidelijk geen aanvaardbare stand en bracht ons kort voor tijd weer op gelijke hoogte, zodat de penalty’s uitkomst moesten bieden. Had het doel van ‘volwassen’ afmetingen geweest, dan hadden Charley en Guus vast een fraaie pingel gemaakt maar de werkelijkheid was nu eenmaal anders. Ties schoot zijn penalty er beheerst in. Finn kon nog wel met een mooie redding voorkomen dat de Katwijkers ons al te snel op een lagere eindpositie stelden, maar het was gedaan.

Zonder uitzondering hebben de boys hard gewerkt deze dag. En ik vond ons voetballend zeker niet de onderliggende ploeg tijdens de toernooiwedstrijden. Zat een schepje er bovenop nog in het vat na - zo ik begrijp-  zo’n zwaar seizoen? Nog power over om terug te vechten bij balverlies? En vergeet niet dat goed voetballen ook mogelijk is als je de bal niet hebt. Speel je de bal af, blijf dan aanspeelbaar voor degene die de bal ontvangt en de man die daarna komt. Dat zijn zo een paar dingen die mij opvielen.

Trainer Roidy was doodop van al dat gecoach en liet zich in een welverdiende slaap achterin terugrijden naar de thuisbasis. A.s. donderdag een gezellige avond waarbij de spieren weer eens op hele andere wijze zullen worden aangesproken. Veel plezier allemaal!

Peter, vader Finn.

Sportpark

Secretariaat

Volg ons ook op